İnan SABIRCAN

  Çanakkale Savaşı, Mustafa Şefik Efendi ve 15 Temmuz Hatıram 15 Temmuz 2016, Türk demokrasi tarihinin en karanlık ve sarsıcı günlerinden biri olarak hafızalara kazındı. O gece, Fetullahçı Terör Örgütü’nün (FETÖ) gerçekleştirmeye çalıştığı hain darbe girişimi bertaraf edildi. Darbe girişiminin engellenmesinin ardından halkın bir kısmı meydanlarda nöbet tutmaya başladı. İşte bu nöbetlerden biri de İzmir’in Konak Meydanı’nda devam ediyordu. O günlerde Alsancak’ta, adını vermeye gerek görmediğim Akhisarlı bir hemşerimle buluştuk. Ona yemek ikram ettikten sonra bir kahvehanede çay içmeye gittik. Orada yaşlı bir amca, sohbetimize kulak misafiri oldu ve muhabbetimize katıldı. Sohbetimiz bir ara Çanakkale Savaşı’na dönünce amca, torbasından bir kitap çıkarıp bana hediye etmek istedi. Ancak kitabın parasını ödemeden almak istemedim. Zira bu tür butik yayınevlerinin ve şöhret kazanmamış kitapların, büyük yayıncıların tekeli altında ezilip yok olmasından; bizlerin de ezberlerin dışındaki...

  Yirmi Beş Kuruş İçin… (Öykü) Can, o sabah hayatının en küçük hatasını yapacağını bilmiyordu. Yirmi beş kuruş, her şeyine mal olacaktı. Gecenin sıcağı, İzmir’in dinmeyen esintisiyle pencereden içeriye hızla girmekteydi ve o yine uyuyakaldı.   Sabah güneşi İzmir’i kavurduğunda, ter içinde uyandı. Çukurda kalan semtler yanıyordu; tepelerdekiler serin miydi acaba? İçindeki çukura kızdı, aslında gücü yetmediği için çukurdaki semtlerden ev aldığı için kendine kızgındı.   Yandaki metal para öbeğine bakıp iç geçirdi. Can’ın günlerdir ertelediği bu metal paraları ayıklayıp markete götürme işi gözünde büyüyordu. Daha sınava bir yıl var diye her şeyi erteleyen öğrenciler gibi, az daha biriksin sonra götürürüm diye iç geçirdi. Çayı demleyip, dışarıya ekmek ve gazete almaya çıktı. Hafta sonu gazete almayı bir türlü bırakamamıştı.   Evde olan onca teknolojik cihaza rağmen, her pazar gazetesini almazsa, ölüm döşeğindeki davaya ihanet, kaybettiği arkadaşlarını sırtta...

Bir Gün Mutlaka Delireceğim Günlük hayatın içinde yanınızdan geçenlerin yazılarınıza eşlik etmesi “normalde” kalmanın iyi bir anahtarıdır. “Normal” kalmak, günün mantık zeminli tutarlılığını yakalamakla ilgilidir. Mantık zeminine inşa edilen normalin ise yüzlerce farklı kendini ifade etme ve anlatma yöntemi vardır. Reklam, promosyon ve ünlüler geçidi olmuş ülkemizdeki bunca kuru gürültü içinde ancak yakalayabildiğim —benim için geç, sizin için “normal ve vaktinde” keşif diyebileceğim— yazar Ruhşen Doğan Nar, ünlüler ve fenomenler, duble ahlaklılar, her şeyi şak diye çözenler ülkesinde normal hayata tutunmak için bir gün mutlaka delireceğine dair bir yöntem geliştirmiş. Düdüklü tencere bile belli aralıklarla basınçlı havayı dışarıya atmalı. Bireysel ve/veya sanatsal faaliyetlerimizde günlük hayatın baskısını suni bir dengeye alamazsak, mutlaka toplu olarak delireceğiz. Yazarın diğer kitaplarını okuduğumdan, Bir Gün Mutlaka Delireceğim öykü kitabının, şu ana kadar güncel politik ...

Ön Not ile Birlikte Yeni Yazı Gelecekte bir yerde nesiller tarafından internet “çöplüğünde” bulunduğunda haydi ya bunu da söyleyenler de varmış vay be diyecekleri bir yazı olmasını istiyorum. Fanatik futbol taraftarları, yarı cahil insanlar, holiganlar gibi davranmayıp, savunduğu kavramın, yapılanın, başarılanın, cumhuriyetin ne olduğunu anlayarak bir cumhuriyet kutlaması yapmanızı temenni ederim. Bu temennimin ötesine geçebilen tüm insanlara ekstra selam olsun. Laik Cumhuriyet Bayramınızı en içten dileklerimle kutluyorum. Sonradan muhalif, sonradan aydınlanmacı, sonradan modernist gazetecilerin o yarı çığırtkan seslerinin, kendine “solcu” “kemalist” hatta “sosyalist” süsü veren, dünya görüşü ise sadece vekil olmak ve parti başkanı ya da yöneticisi kalmak olan basın açıklaması müdavimi, fenomenlerin gargarasına kurban gideceğini bilsem de bu yazı burada dursun. 29.Ekim.1923 Cumhuriyet’in Anlamı üzerine 24.Temmuz.1923 tarihinde Lozan'da cetvelle devlet çizenlerin temsilcis...