İnan SABIRCAN

  BİR KENTİN UNUTULMAYAN YÜZLERİ Kısır siyasetin ve seçimlerin darmadağın ettiği, her şeyi küçük parçalara ayırdığı zihinlerin bunca gürültüye nasıl dayandığını düşünürken yine kendimi edebiyata sığınmış buldum. Bunca gürültünün içinde sanal hayatın ve dijital hayatın kolpaları beni yoruyordu. Bir yandan “Neler oluyor?” diye merak ediyor, diğer yandan kendime “Ne olacağını zaten biliyorsun” diye telkinde bulunuyor, kendimi koşullandırıyordum. İnsanız; maalesef umut etmek, varoluşumuzun içinde var. Ataları son nefesine kadar çarpışmış bir ailenin devamcısıyım; devamsızlıklarım çok olsa da… Hafta sonu memlekete gittiğimde hâlâ kitap satmaya çalışan bir dükkândan Ali Özenç Çağlar’ın *Kırık Dökük Portreler* adlı kitabını aldım. Elime almamla bitirmem bir oldu. Kendisi hem yaşça hem de fikirce benden büyük, “üstadım” statüsündedir. İkinci romanımı yazarken onun yol göstericiliği ve edisyon konusundaki yardımları olmasaydı, *Yoldaşım Woswos*’u bugünkü hâline getiremezdim. Bu yazı, ya...

  Yirmi Beş Kuruş İçin… (Öykü) Can, o sabah hayatının en küçük hatasını yapacağını bilmiyordu. Yirmi beş kuruş, her şeyine mal olacaktı. Gecenin sıcağı, İzmir’in dinmeyen esintisiyle pencereden içeriye hızla girmekteydi ve o yine uyuyakaldı.   Sabah güneşi İzmir’i kavurduğunda, ter içinde uyandı. Çukurda kalan semtler yanıyordu; tepelerdekiler serin miydi acaba? İçindeki çukura kızdı, aslında gücü yetmediği için çukurdaki semtlerden ev aldığı için kendine kızgındı.   Yandaki metal para öbeğine bakıp iç geçirdi. Can’ın günlerdir ertelediği bu metal paraları ayıklayıp markete götürme işi gözünde büyüyordu. Daha sınava bir yıl var diye her şeyi erteleyen öğrenciler gibi, az daha biriksin sonra götürürüm diye iç geçirdi. Çayı demleyip, dışarıya ekmek ve gazete almaya çıktı. Hafta sonu gazete almayı bir türlü bırakamamıştı.   Evde olan onca teknolojik cihaza rağmen, her pazar gazetesini almazsa, ölüm döşeğindeki davaya ihanet, kaybettiği arkadaşlarını sırtta...

  Dirlik Düzenlik Apartmanı üzerine Kitap okurken kendim için bir yöntem geliştirdim. Yazarların hayat öykülerine, özgeçmişlerine bakmamaya çalışırım. Yazar zaten yeterince dertlidir ki klavyenin, ekranın başına geçmiş içini dökmektedir. Ahmet Karadağ’ın 2024 yılında basılı olarak Mahal Edebiyat tarafından yayımlanan Dirlik Düzenlik Apartmanı kitabına ulaştığımda, kitabın adını bir daha okuyup tebessüm ettiğimi hatırlamaktayım. Kitabı elime alır almaz özgeçmişi hemen es geçtim, beni ilgilendiren yazarın kim olduğu değil, merakım yazılanadır. Kitaba ulaşmamı sağlayan arkadaşıma da aynısını söyledim, bana yazarın kim olduğunu anlatmayın. Yaşamak, çalışmak, bu dünyada bir işe yaramak. Türkçe’nin en güzel yanı sözcüğe -mek, -mak eki getir, anlamda bozulma çok yoksa o sözcük 12 Eylülcülerin deyimiyle fiildir, bizim gibi Öz-Türkçe sevdalıları için ise eylem demektir. Ahmet Karadağ’ın Dirlik Düzenlik Apartmanı kitabındaki yazıtlardaki yöntemin eylemek üzerine olduğu görülmektedir. Y...

Bir Gün Mutlaka Delireceğim Günlük hayatın içinde yanınızdan geçenlerin yazılarınıza eşlik etmesi “normalde” kalmanın iyi bir anahtarıdır. “Normal” kalmak, günün mantık zeminli tutarlılığını yakalamakla ilgilidir. Mantık zeminine inşa edilen normalin ise yüzlerce farklı kendini ifade etme ve anlatma yöntemi vardır. Reklam, promosyon ve ünlüler geçidi olmuş ülkemizdeki bunca kuru gürültü içinde ancak yakalayabildiğim —benim için geç, sizin için “normal ve vaktinde” keşif diyebileceğim— yazar Ruhşen Doğan Nar, ünlüler ve fenomenler, duble ahlaklılar, her şeyi şak diye çözenler ülkesinde normal hayata tutunmak için bir gün mutlaka delireceğine dair bir yöntem geliştirmiş. Düdüklü tencere bile belli aralıklarla basınçlı havayı dışarıya atmalı. Bireysel ve/veya sanatsal faaliyetlerimizde günlük hayatın baskısını suni bir dengeye alamazsak, mutlaka toplu olarak delireceğiz. Yazarın diğer kitaplarını okuduğumdan, Bir Gün Mutlaka Delireceğim öykü kitabının, şu ana kadar güncel politik ...

  Kuzeyden gelen rüzgâr, boğazın üstünden tuz kokusunu alıp odamın açık balkon kapısından ciğerlerime ulaştı. Hayat denilen kavga önce kuş sesleriyle sonra arabaların pat pat yapan egzoz sesleriyle tekrar başladı. Bugün canım hiçbir şey yapmak istemiyordu. Yine bir cumartesi yine ne yapacağını bilememe hali. Okuyacak gazete kalmadı, ah keşke basılı düzgün gazeteler olsaydı, içinde bizi üzmeden gerçek haberler anlatan. Bu sosyal medyadaki political correct işi beni çok yordu, cumartesi eki istiyorum, cumartesi kahvaltısında masamda duracak, çayımı içtikten sonra sayfalarını karıştıracağım gerçek bir gazete. Sıkıntımı geçiremese de beni oyalasın. Dijital de olur, sıkmasın beni, oyalasın, yoksa gider dünyayı kurtarmak yerine seramik kursuna üye olurum. Yatakta öylece uyanık yatıp tavana bakmak, başımı ağrıtacak, biliyorum. Tavandaki kolon laf atıyor, ciddiye almıyorum. Odama dolan serinlikle ürperip, ayaklarımı örtüyorum. Her daim koşmayı, savaşmayı öğütleyen uyarıcılara bugünlük kend...

  Başlangıç ve bitiş cümleleri yazıl arı yazılırken  her vakit ikircimli ol ur , böyle durumlarda o harika sözcük imdadımıza yetişir. Yeni biriyle mi tanışacaksınız,  karşınızdakilerle  doğru başlangıç için  size  el açar; merhaba. Eski dostlara hâlâ oralarda bir yerde olduğunuzu mu hatırlatacaksınız, nereden geldiği belli olmayan camda seken küçük bir taş gibidir; merhaba. Ne olduğunu anlatmanın en kısa yolu bazen tek bir sözcüktür; merhaba. 2015 yılında yurt dışına çıktığımda dinlenme tesislerinde elinde telefon bulunan Romanyalılar bizim Türk olduğumuzu anlayınca he p  selamın aleyküm çek ti . Ben de ısrarla merhaba diye yanıt ver dim . Birden bakışları değişip yüzleri ekşiyor ve konuyu değiştirip yanımızdan uzuyorlardı . Onların da bildiği bir şey vardı, size merhaba diyen birine dış kabı hariç çalışmayan, sahte cep telefonlarını satamazdınız, kazıklayamazsınız, kolay kolay faka bastıramazsınız. Eğer onlara onların dediği gibi yanıt verseydim, isti...

Bir süredir, günlük hayatın hay huyundan başımı kaldıramadım, yıllar sonra kendime yaptığım bir meydan okumayı istediğim şekilde sona erdirme amacım beni yazma ediminden bir süreliğine uzaklaştırdı. Günlük koşuşturmacalar, hayatın yüksek temposu, insanı uzun uzadıya düşünmesine, sorgulama yapmasına mani oluyor. Ekseriyetle, hareket halinde olmanın en güzel tarafı olan biten her şeyi akışına bırakmaktır. Hayatın içinde olmak, kıyısından köşesinden kendini gerçekleştirmek, ifade etmek, kendi ekmeğini kazanmak, kazanmayı denemek insanı kendine getiren edimlerdir. Hayatın içinde koşuştururken bu düşünmeden devam etme hali, kimi insan için mis gibi, kimi insan için ilk başlarda muhteşem görünse de kendine vakit ayıramamak rahatsız edici bir hal almaya başlıyor. Kimi beş yaşında kimi on beş kimi yirmi beş, kimi kırk beş yaşında varoluşsal bir kriz yaşayabiliyor. Neydim, ne oldum, yaptıklarıma değdi mi, vs. Hele elli yaş sonrası zehirlenmiş düzeyde politik aktivite çok fena.  Her neyse, k...

  Ocak ayının sonundayız, hiç bir vakit eksiye düşmeyen bir Batı Ege kentinde donmak üzereyiz. Dışarıda tufanı andıran bir rüzgar var. Pencerenin hava geçirmez fitillerinden ıslık sesleri geldi. İnsan bir garip varlık. Yazın aşırı sıcaklarda kış gelse de kurtulsak diyoruz, şimdi ne biçim kış bu diye yazın gelmesini istiyoruz. Bir öyle bir böyle. İnsanın doğası bu. Kabesi değişim. Bu kış sadece hava değil, hayatın kendisi de zorlu geçiyor. Sokaklar boş, duraklarda bekleyenler banklara oturamıyor, hareketsizlikten üşümemek için oldukları yerde hareket ediyorlar. Hareket demişken, sizlere iyi mi kötü mü olduğunu bilmediğim bir haberim var, gençlerin büyük kısmı yurt dışına gidiyor. İyi işte ne güzel gitsinler bize ne, beğenmeyen çeksin gitsin diyen var, etmeyin eylemeyin nedir bu durum bulunur bir kolayı durun diyen de var. Şu ana kadar konuştuğum yeni mezun arkadaşlarımdan bir kişi dahi ben burada kalırım, gitsem biraz para toparlar geri dönerim diyenine rastlamadım. Gitmek intihar g...

  İstanbul’a son gittiğimde sabah erkenden turlamaya başladım. Dile kolay 18 yıldır gelmemişim payitahta. Fındıklı Parkı’nda soluklanıp, Taksim yazan o çok dik yokuşa baktım, çıkar mıyım çıkarım deyip başladım tırmanmaya. Yokuşun ne yokuşu olduğunu bilmiyordum. Rahmetli babamın, içince unutamadığı yokuşuymuş. Kazancı Yokuşu, adını bilmediğim beni nefes nefese bırakan bir kapan. İçinde acar reklamcıların, çiçeği burnunda öğrencilerin yaşadığı, aylardır yıkanmamış perdelerin, tozlu masalarda lahmacun servis edenlerin mekanı ha bir de Cihangir’i aratmayan sürüsüne bereket kedilerin mekanı. Yokuşun ara sokaklarında sandalyelerini sokağa atmış teyzeler kendi arasında konuşuyordu, çok kahrettiler dedi biri sesini kontrolsüz yükselterek, yükselen sesin tınısından kontrolün kaçtığını anladım, bu aralar bu tınıya iyice aşina olmuştum. Ben yaklaşırken sustular, yüzümde maske olmasına rağmen ince bir tebessüm edip başım yerde hafifçe selam verip yanlarından geçtim. Kırk yıl önce genç sevgilil...

  -Bize kısaca kendinizden söz eder misiniz? 1977 yılında Akhisar’da doğdum. İzmir’de yaşıyorum. Ailem Bulgaristan Türklerindendir. Annem babam ikisi de öğretmen, öğretmen çocuğuyum. İlk-orta-liseyi Akhisar’da tamamladıktan sonra, Manisa Celal Bayar Üniversitesi, İşletme bölümünden mezun oldum. Uzun yıllardır özel sektörde çalışmaktayım. – Yazmaya nasıl başladınız, ilk edebi anlamda ne zaman bir şeyler ortaya çıktı? Çevrenizin şu anda eriştiğiniz konuma katkısı ne düzeydeydi? Yazmaya başlamadan öncesinde çok farklı kaynaklardan değişik yazarlardan okumalar yaptım. Yazmak için klavye ya da kâğıt-kalemin başına oturmadan önce insanın hem hayat hem görgü açısından bir birikim sürecinden geçmesi gerektiğini düşünüyorum. Hata yapıp bundan ders çıkarılmalı. Pişmanlıklar olmalı, mutluluklar yaşanmalı. Yazmaya başlamak, o ana kadarki yaşanan her şeyin muhakemesi demek. Bu birikim süreci bende iki ana etkende kendini gösterdi. Birinci etken babamın erken vefatıydı. İkinci etken 2008 yılı ek...