İnan SABIRCAN

  BİR KENTİN UNUTULMAYAN YÜZLERİ Kısır siyasetin ve seçimlerin darmadağın ettiği, her şeyi küçük parçalara ayırdığı zihinlerin bunca gürültüye nasıl dayandığını düşünürken yine kendimi edebiyata sığınmış buldum. Bunca gürültünün içinde sanal hayatın ve dijital hayatın kolpaları beni yoruyordu. Bir yandan “Neler oluyor?” diye merak ediyor, diğer yandan kendime “Ne olacağını zaten biliyorsun” diye telkinde bulunuyor, kendimi koşullandırıyordum. İnsanız; maalesef umut etmek, varoluşumuzun içinde var. Ataları son nefesine kadar çarpışmış bir ailenin devamcısıyım; devamsızlıklarım çok olsa da… Hafta sonu memlekete gittiğimde hâlâ kitap satmaya çalışan bir dükkândan Ali Özenç Çağlar’ın *Kırık Dökük Portreler* adlı kitabını aldım. Elime almamla bitirmem bir oldu. Kendisi hem yaşça hem de fikirce benden büyük, “üstadım” statüsündedir. İkinci romanımı yazarken onun yol göstericiliği ve edisyon konusundaki yardımları olmasaydı, *Yoldaşım Woswos*’u bugünkü hâline getiremezdim. Bu yazı, ya...

  İZMİR’DE CHP’DE YENİ SOLUK **Olayların Tahmini Başlangıç Dönemi: Temmuz 2023** 14 Mayıs 2023 tarihinde yapılan ve 28 Mayıs’ta ikinci tura kalan Cumhurbaşkanlığı seçiminin ardından, CHP içindeki bir grubun gizli Zoom toplantılarının sızmasıyla süreç ve kriz başladı. “Zoomcular” olarak bilinen ve sonrasında kendilerine “değişimciler” diyen bu grubun başında İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu bulunmaktadır. İlk etapta gizli olduğu iddia edilen “Değişimciler” adlı grubun/örgütün öne çıkan isimleri şunlardır: - **Özgür Özel** (2011-2026; 15 yıldır vekil). CHP üyeliği öncesindeki hayatına ilişkin şehirde anlatılanlara ve basına yansıyan bilgilere bakılırsa, kendisinin “benim kahramanım” dediği AKP kurucusu ve o dönem ağır düzeyde Fetullahçı olarak nitelendirilen avukat Bülent Arınç’ın koruma ve kollamasıyla sivil toplum kuruluşlarında ve meslek odalarında çeşitli düzeylerde yöneticilik yapmıştır. Kemal Kılıçdaroğlu’nun önünü açmasıyla partide hep üst düzey gö...

  Hırs – Düşüş – Tefekkür Nazlı nazlı salınan, yüz bin yıllardır oradan akıp giden nehrin oluşturduğu kıvrımlara bakıp bir sigara daha yaktı; dümdüz ovadaki yemyeşil bağların ve beyaz bağ direklerinin nizamına baktı. Torunu, son kökleri kontrol edip ona doğru yürümeye başlamıştı. Vakit ne garip akıyordu; insan hayatı bu koca kâinatta neye tekabül ederdi ki? Aklı yine geçmişe gitti: Nerede hata yapmıştı? Nasıl bu hâle gelebilmişti? Öykü, yıllar yıllar önce başlıyordu. Karanlık doksanlı yıllar; yer Türkiye, şehir ise Ege’de bir kasabaydı. Şehrin ileri gelenleri, siyasete karışmamış temiz bir oğlan arıyordu. Geçmiş nesiller kendini kirletmişti; hem söz dinlemezlerdi hem de onlarla uğraşmaya gerek yoktu. Hiç siyasete karışmamış oğlanı evde FIFA oynarken buldular. Çocuk okulda hırslıydı; notları yüksekti, hatasızdı ve hep sanki bir şeylere hazırlanıyormuş gibiydi. Şehrin ileri gelenleri için biçilmiş kaftandı. Akranları, “Memleket iyi durumda değil” diyerek çıkış yolları ara...

  Çanakkale Savaşı, Mustafa Şefik Efendi ve 15 Temmuz Hatıram 15 Temmuz 2016, Türk demokrasi tarihinin en karanlık ve sarsıcı günlerinden biri olarak hafızalara kazındı. O gece, Fetullahçı Terör Örgütü’nün (FETÖ) gerçekleştirmeye çalıştığı hain darbe girişimi bertaraf edildi. Darbe girişiminin engellenmesinin ardından halkın bir kısmı meydanlarda nöbet tutmaya başladı. İşte bu nöbetlerden biri de İzmir’in Konak Meydanı’nda devam ediyordu. O günlerde Alsancak’ta, adını vermeye gerek görmediğim Akhisarlı bir hemşerimle buluştuk. Ona yemek ikram ettikten sonra bir kahvehanede çay içmeye gittik. Orada yaşlı bir amca, sohbetimize kulak misafiri oldu ve muhabbetimize katıldı. Sohbetimiz bir ara Çanakkale Savaşı’na dönünce amca, torbasından bir kitap çıkarıp bana hediye etmek istedi. Ancak kitabın parasını ödemeden almak istemedim. Zira bu tür butik yayınevlerinin ve şöhret kazanmamış kitapların, büyük yayıncıların tekeli altında ezilip yok olmasından; bizlerin de ezberlerin dışındaki...

  Yirmi Beş Kuruş İçin… (Öykü) Can, o sabah hayatının en küçük hatasını yapacağını bilmiyordu. Yirmi beş kuruş, her şeyine mal olacaktı. Gecenin sıcağı, İzmir’in dinmeyen esintisiyle pencereden içeriye hızla girmekteydi ve o yine uyuyakaldı.   Sabah güneşi İzmir’i kavurduğunda, ter içinde uyandı. Çukurda kalan semtler yanıyordu; tepelerdekiler serin miydi acaba? İçindeki çukura kızdı, aslında gücü yetmediği için çukurdaki semtlerden ev aldığı için kendine kızgındı.   Yandaki metal para öbeğine bakıp iç geçirdi. Can’ın günlerdir ertelediği bu metal paraları ayıklayıp markete götürme işi gözünde büyüyordu. Daha sınava bir yıl var diye her şeyi erteleyen öğrenciler gibi, az daha biriksin sonra götürürüm diye iç geçirdi. Çayı demleyip, dışarıya ekmek ve gazete almaya çıktı. Hafta sonu gazete almayı bir türlü bırakamamıştı.   Evde olan onca teknolojik cihaza rağmen, her pazar gazetesini almazsa, ölüm döşeğindeki davaya ihanet, kaybettiği arkadaşlarını sırtta...

Bir Gün Mutlaka Delireceğim Günlük hayatın içinde yanınızdan geçenlerin yazılarınıza eşlik etmesi “normalde” kalmanın iyi bir anahtarıdır. “Normal” kalmak, günün mantık zeminli tutarlılığını yakalamakla ilgilidir. Mantık zeminine inşa edilen normalin ise yüzlerce farklı kendini ifade etme ve anlatma yöntemi vardır. Reklam, promosyon ve ünlüler geçidi olmuş ülkemizdeki bunca kuru gürültü içinde ancak yakalayabildiğim —benim için geç, sizin için “normal ve vaktinde” keşif diyebileceğim— yazar Ruhşen Doğan Nar, ünlüler ve fenomenler, duble ahlaklılar, her şeyi şak diye çözenler ülkesinde normal hayata tutunmak için bir gün mutlaka delireceğine dair bir yöntem geliştirmiş. Düdüklü tencere bile belli aralıklarla basınçlı havayı dışarıya atmalı. Bireysel ve/veya sanatsal faaliyetlerimizde günlük hayatın baskısını suni bir dengeye alamazsak, mutlaka toplu olarak delireceğiz. Yazarın diğer kitaplarını okuduğumdan, Bir Gün Mutlaka Delireceğim öykü kitabının, şu ana kadar güncel politik ...

  Kuzeyden gelen rüzgâr, boğazın üstünden tuz kokusunu alıp odamın açık balkon kapısından ciğerlerime ulaştı. Hayat denilen kavga önce kuş sesleriyle sonra arabaların pat pat yapan egzoz sesleriyle tekrar başladı. Bugün canım hiçbir şey yapmak istemiyordu. Yine bir cumartesi yine ne yapacağını bilememe hali. Okuyacak gazete kalmadı, ah keşke basılı düzgün gazeteler olsaydı, içinde bizi üzmeden gerçek haberler anlatan. Bu sosyal medyadaki political correct işi beni çok yordu, cumartesi eki istiyorum, cumartesi kahvaltısında masamda duracak, çayımı içtikten sonra sayfalarını karıştıracağım gerçek bir gazete. Sıkıntımı geçiremese de beni oyalasın. Dijital de olur, sıkmasın beni, oyalasın, yoksa gider dünyayı kurtarmak yerine seramik kursuna üye olurum. Yatakta öylece uyanık yatıp tavana bakmak, başımı ağrıtacak, biliyorum. Tavandaki kolon laf atıyor, ciddiye almıyorum. Odama dolan serinlikle ürperip, ayaklarımı örtüyorum. Her daim koşmayı, savaşmayı öğütleyen uyarıcılara bugünlük kend...

  Başlangıç ve bitiş cümleleri yazıl arı yazılırken  her vakit ikircimli ol ur , böyle durumlarda o harika sözcük imdadımıza yetişir. Yeni biriyle mi tanışacaksınız,  karşınızdakilerle  doğru başlangıç için  size  el açar; merhaba. Eski dostlara hâlâ oralarda bir yerde olduğunuzu mu hatırlatacaksınız, nereden geldiği belli olmayan camda seken küçük bir taş gibidir; merhaba. Ne olduğunu anlatmanın en kısa yolu bazen tek bir sözcüktür; merhaba. 2015 yılında yurt dışına çıktığımda dinlenme tesislerinde elinde telefon bulunan Romanyalılar bizim Türk olduğumuzu anlayınca he p  selamın aleyküm çek ti . Ben de ısrarla merhaba diye yanıt ver dim . Birden bakışları değişip yüzleri ekşiyor ve konuyu değiştirip yanımızdan uzuyorlardı . Onların da bildiği bir şey vardı, size merhaba diyen birine dış kabı hariç çalışmayan, sahte cep telefonlarını satamazdınız, kazıklayamazsınız, kolay kolay faka bastıramazsınız. Eğer onlara onların dediği gibi yanıt verseydim, isti...

Bir süredir, günlük hayatın hay huyundan başımı kaldıramadım, yıllar sonra kendime yaptığım bir meydan okumayı istediğim şekilde sona erdirme amacım beni yazma ediminden bir süreliğine uzaklaştırdı. Günlük koşuşturmacalar, hayatın yüksek temposu, insanı uzun uzadıya düşünmesine, sorgulama yapmasına mani oluyor. Ekseriyetle, hareket halinde olmanın en güzel tarafı olan biten her şeyi akışına bırakmaktır. Hayatın içinde olmak, kıyısından köşesinden kendini gerçekleştirmek, ifade etmek, kendi ekmeğini kazanmak, kazanmayı denemek insanı kendine getiren edimlerdir. Hayatın içinde koşuştururken bu düşünmeden devam etme hali, kimi insan için mis gibi, kimi insan için ilk başlarda muhteşem görünse de kendine vakit ayıramamak rahatsız edici bir hal almaya başlıyor. Kimi beş yaşında kimi on beş kimi yirmi beş, kimi kırk beş yaşında varoluşsal bir kriz yaşayabiliyor. Neydim, ne oldum, yaptıklarıma değdi mi, vs. Hele elli yaş sonrası zehirlenmiş düzeyde politik aktivite çok fena.  Her neyse, k...

  Ocak ayının sonundayız, hiç bir vakit eksiye düşmeyen bir Batı Ege kentinde donmak üzereyiz. Dışarıda tufanı andıran bir rüzgar var. Pencerenin hava geçirmez fitillerinden ıslık sesleri geldi. İnsan bir garip varlık. Yazın aşırı sıcaklarda kış gelse de kurtulsak diyoruz, şimdi ne biçim kış bu diye yazın gelmesini istiyoruz. Bir öyle bir böyle. İnsanın doğası bu. Kabesi değişim. Bu kış sadece hava değil, hayatın kendisi de zorlu geçiyor. Sokaklar boş, duraklarda bekleyenler banklara oturamıyor, hareketsizlikten üşümemek için oldukları yerde hareket ediyorlar. Hareket demişken, sizlere iyi mi kötü mü olduğunu bilmediğim bir haberim var, gençlerin büyük kısmı yurt dışına gidiyor. İyi işte ne güzel gitsinler bize ne, beğenmeyen çeksin gitsin diyen var, etmeyin eylemeyin nedir bu durum bulunur bir kolayı durun diyen de var. Şu ana kadar konuştuğum yeni mezun arkadaşlarımdan bir kişi dahi ben burada kalırım, gitsem biraz para toparlar geri dönerim diyenine rastlamadım. Gitmek intihar g...